یک اشکال:
کسی اشکال می کند و می گوید: اگر مسلمانان امامان را واسطه فیض قرار می دهند، مشرکان هم بتها را واسطه فیض قرار می دهند پس چه فرقی بین این دو است جواب:
« علامه طباطبایی در المیزان می فرماید:مسئله توسّل و دست به دامن شدن به بعضی از مقرّبین درگاه خدا، به طورى كه ازسوره مائده آیه 35 «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ» (اى كسانى كه ایمان آورده‏اید، از خدا بترسید و به او تقرب جویید )برمى ‏آید عمل صحیحى است و غیر از آن عملى است كه مشركین بت‏ پرست مى‏ كنند، چرا كه آنان متوسل به درگاه خدا مى‏ شوند، ولى تقرب و عبادت را نسبت به ملائكه و جن و اولیاى انس انجام مى‏ دهند، و عبادت خداى را ترك مى‏ كنند، نه او را عبادت مى‏ كنند و نه به او امیدوارند و نه از او بیمناك، بلكه همه امید و ترسشان نسبت به وسیله است، و لذا تنها وسیله را عبادت مى‏ كنند، و امیدوار رحمت وسیله و بیمناك از عذاب آن هستند آنگاه براى تقرب به آن وسیله، كه به زعم ایشان یا ملائكه است و یا جن و یا انس متوسل به بتها و مجسمه‏ ها شده خود آن خدایان را رها مى‏ كردند، و بتها را مى‏ پرستیدند، و با دادن قربانی ها به آنها تقرب مى‏ جستند(1)

اما توسل به ائمه : این است که ائمه را به کمک و یاری می طلبیم تا خداوند به وجاهت و آبروی آنان درخواست ما را اجابت کند، وگرنه واضح است که همه چیز به دست خداوند است و هیچ کس از خود چیزی ندارد، مگر این که خداوند به او بدهد

بنا بر این پرستش واسطه‏ ها، خواه فرشتگان و جن و مانند آنها باشند، و خواه پرستش بتهاى سنگى و چوبى، یك عمل بى‏اساس و دروغین است، به علاوه كفران نعمتهاى پروردگار محسوب مى‏ شود، چرا كه بخشنده نعمت سزاوار پرستش است نه این موجودات بى‏ جان یا سراپا نیاز



ایراد دیگری که به بت پرستان وارد است
بت‏ پرستان گمان مى‏ كردند انسان نمى ‏تواند مستقیماً با خدا ارتباط برقرار كند و نیاز به واسطه‏ هاى مقدّس دارد، لذا بنا بر این باید به كسانى روى آوریم كه ربوبیت و تدبیر این عالم از سوى خداوند بر عهده آنها گذارده شده است، و آنها را واسطه میان خود و او قرار دهیم آنها را به عنوان" ارباب" و خدایان بپذیریم و پرستش كنیم تا ما را به خدا نزدیك كنند، آنها همان فرشتگان و جنیان هستند
جواب:
این کلام که(( انسان نمى‏ تواند مستقیماً با خدا ارتباط برقرار كند)) خود دارای اشکال است

اشکالش این است که: سوره" حمد" بیانگر این واقعیت است چرا كه بندگان با خواندن این سوره به طور مداوم در نمازهاى روزانه مستقیما با پروردگار خود ارتباط برقرار مى‏كنند، او را مى‏خوانند و بدون هیچ واسطه‏اى از او تقاضا مى‏كنند و حاجات خویش را مى‏طلبند

حتى مساله شفاعت و توسل به اولیاء اللَّه نیز مقید به اذن پروردگار و اجازه او است و تاكیدى است بر همان مساله توحید
پی نوشت ها:1-ترجمه المیزان، ج13ص180.